Monnema Fetzä

© Text und Vortrag: Hans-Peter Schwöbel
© Musik und Studio: Adax Dörsam

Weit unn lischt,
unn die Sunn im Gsischt,
s' Bauland wächst ma unna die Haut,
moi Dorf is grumm un als Nescht gebaut.

Als glääner Buu wärr isch rausgerisse,
aus Badisch Sibirie - on de Neggaschdrond gschmisse,
Nowosibirsk, Buche, Ewwerschder Schloss,
isch wärr verschleppt - moi Häämweh is groß.

Häämweh noch Ewwerscht un de Ewwerschter Leit,
noch'm eiskalte Schloss un de Kinnazeit:
Än Graf hott Schlaach zwölfe im Trebbehaus gschbukt,
uff äm Hack-Klotz hott kobblos än Goggl gezuggt.

Im Hof gellt ä Sau ihrn Doodesschrei,
än Bolze schlacht in de Hernschädel noi.
Donn werd se dief in de Hals noi gschdoche,
de Metzger duud Bluud- un Lewwaworscht koche.

Die Öffe ruuße, die Fenschda sin gfrore,
de Vadda hodd allää zwee Weltkrieg valore.
Kur zum Dood: Schnaps, Moscht, sisch uffhänge, raache,
dursch de Schdrooßedregg grawwle, die Kinna vaschlaache.

Unsa dunkli Mudda is die schänschd uf de Welt,
zu esse hamma, awwa mia hawwe kää Geld,
im Schdäänische schdobbeln fa uns un die Säi,
mia Kinna helfe, mia sinn imma dabei.

Weit un lischt,
unn die Sunn im Gsischt,
s' Bauland wächst ma unna die Haut,
moi Dorf is grumm un als Nescht gebaut.

Monnem is groß, heeß, quadratisch un rau,
die Luft is voll Kohle un riescht gonz grau.
Die Häiser duun bluude vum große Krieg,
gedroffe vun Bombe, vorm große Sieg.

Laschda un Panzer brumme dursch Schdroße,
Neega om Lenga - schääne, schdaarge un große.
Isch will aa'n Neega werre, groß, schdarg un schää,
mit dunkle Aache un schneeweiße Zäh.

Än Schlaach uf die Gosch, wo Schlappohr sacht,
dem feige Piesack ä End gemacht -
än erschda Schritt zum uffreschte Gang,
vun do oo probier ischs moi Lewe lang.

Donn: raache gelernt, schlaache gelernt,
sisch schmegge, vadregge, verdraache gelernt.
Mit rode Bagge dursch de Kurpälzer Wind,
die weesch Hand, des sonft' Himmelskind.

Weit unn lischt,
unn die Sunn im Gsischt,
Negga unn Rhoi fließe unna die Haut,
Monnem wärrd widda uffgebaut.

Nachts Säck im Hafe un Fässa schlebbe,
in Schdrooßekonnl gärwe, uf Däscha un Drebbe.
Om Rhoi gschorrdes Konnlwassa schlugge,
mid heeße Bagge in de Morgewind schbugge.

Im Bluud: Eel, Dreck, Benzin, Audoreife,
hungrisch dursch Filzbach un Jungbusch schdreife.
Noch Bier, Raach, Gier, Weiwa schdinke,
morgensbloo im Londsknescht weida drinke.

Moi Alde fahre iwwa den Fluss,
wo kääna zurigg kummt, jeder hie muss.
Nix hawwe se vermacht, nix do gelosse als,
moi schäänes Monnem, moi grieni Kurpalz.

Änes Daachs blieht ä Lilie uf de Prärie:
isch lern widda lerne - isch mach misch nädd hie!,
erschd in Konkordie, donn im Monnema Schloss:
isch wärr gerett, moi Gligg is so groß.

Weit unn lischt,
unn die Sunn im Gsischt,
Negga unn Rhoi fließe unna die Haut,
Moi „Monnem is heider un leischt gebaut.“ *

Weit un lischt,
unn die Sunn im Gsischt,
Negga unn Rhoi fließe ma unna die Haut,
Moi Monnem is heider un leischt gebaut.

* „Darum hab ich gewünscht, es solle sich Hermann auf Reisen
Bald begeben und sehn zum wenigsten Straßburg und Frankfurt
Und das freundliche Mannheim, das gleich und heiter gebaut ist.“
J. W. v. Goethe: Hermann und Dorothea, 3. Thalia, Die Bürger